Latoszyn należy do najstarszych miejscowości okolic Dębicy. Jego początki sięgają przełomu XII i XIII wieku, a pierwsza pewna wzmianka źródłowa pochodzi z 1234 roku. Wtedy właścicielem tych terenów był Teodor Cedro Gryfita, wojewoda krakowski. To on przekazał Latoszyn i Straszęcin cystersom z klasztoru w Ludźmierzu. Nie trwało to jednak długo. Już w 1245 roku Latoszyn wrócił do rodu Gryfitów, gdy wdowa po Marku, bracie Teodora, wraz z synami dokonała zamiany dóbr z cystersami. Od tej pory dzieje miejscowości przez długi czas były związane z rodem Latoszyńskich herbu Gryf, który należał do znaczących rodzin tej części Małopolski.
W kolejnych stuleciach Latoszyn pozostawał własnością tej samej rodziny. Wśród jego właścicieli byli między innymi Mikołaj z Latoszyna, brat znanego Jana z Latoszyna. W 1464 roku Latoszyn został zapisany Mikołajowi oraz jego bratu Piotrowi przez ich brata stryjecznego Jana Dębickiego. Mikołaj posiadał ponadto samodzielnie miejscowość Gumniska.
Ponieważ Piotr zmarł bezpotomnie, późniejszymi właścicielami Latoszyna zostali synowie Mikołaja: Stanisław i Jakub Latoszyńscy, którzy w 1500 roku dokonali podziału majątku. Z czasem Latoszyn przypadł linii Jakuba. W 1515 r. wieś znalazła się w posiadaniu Hieronima Szczepanowskiego, właściciela Dębicy.
Latoszyn następnie przeszedł w ręce Józefa Latoszyńskiego, jednego z najwybitniejszych przedstawicieli rodu. Za jego czasów wieś należała do największych w okolicach Dębicy.
Józef początkowo poświęcił się służbie wojskowej, potem był posłem na sejm. Pełnił liczne urzędy w państwie: w 1587 r. był sędzią kapturowym sandomierskim, w 1590 r. marszałkiem Trybunału Koronnego, w 1595 r. podstarościm i sędzią grodzkim krakowskim, w 1604 r. podwojewodzim i podczaszym krakowskim. Poślubił Magdalenę Łyczkównę z Ryglic h. Sulima, która w 1591 r. wstąpiła do Arcybractwa Miłosierdzia w Krakowie. Umarł w 1611 r. w Latoszynie, został pochowany w dominikańskim kościele Trójcy Świętej w Krakowie. Pozostawił po sobie córki: Apolonię, Annę i Zofię. Po śmierci Józefa Latoszyńskiego właścicielką została jego wdowa Magdalena, a następnie Adam Latoszyński. Z biegiem czasu dawny majątek rodu uległ jednak rozdrobnieniu i Latoszyńscy stracili swoje wcześniejsze znaczenie.
W 1681 r. dziedzicami Latoszyna byli najprawdopodobniej Józef i Jerzy Trzeciescy. Natomiast w 1705 roku właścicielem Latoszyna został Aleksander Krasiński, kasztelan małogojski.
Po Latoszyn sięgnęła następnie rodzina Morskich herbu Topór, stary małopolski ród wywodzący swoje nazwisko od wsi Morsko. Pierwszym znanym właścicielem z tego rodu był Józef Morski. Wraz ze swoją żoną Zofią z Karwowskich stworzył tu rodzinne gniazdo. Po jego śmierci majątek przejął ich syn Michał. Gdy jednak zmarł w 1794 roku, Latoszyn przeszedł w ręce jego brata Stanisława, który gospodarował nim do swojej śmierci w 1808 roku. U jego boku była Helena z Borowskich herbu Awdaniec.
Kolejne pokolenie reprezentował ich syn Wojciech Morski, żonaty z Pelagią Bobrownicką. To ich syn Aleksander, zwany Aleksym stał się następnym dziedzicem Latoszyna. Jego historia kończy się jednak tragicznie, zginął podczas rabacji galicyjskiej. Ponieważ nie pozostawił potomstwa, a jego brat Stanisław również padł ofiarą tych wydarzeń, majątek przeszedł na kolejne pokolenie – dzieci Stanisława: Feliksa, Helenę i Zofię.
Władanie Morskich nad Latoszynem trwało jeszcze przez kolejne lata, aż do lat siedemdziesiątych XIX wieku. Łącznie ród Morskich zarządzał Latoszynem przez sześć pokoleń pozostawiając po sobie trwały ślad w historii miejscowości. Wtedy dobra przeszły w ręce Adama Morawskiego, zamykając wielopokoleniowy rozdział historii tej rodziny w Latoszynie.
Adam Morawski urodził się w Rzeszowie w 1817 r., był dr praw, adwokatem, burmistrzem Tarnowa, współzałożycielem Tarnowskiej Kasy Oszczędności. Zmarł we Lwowie w 1870 r.
Po śmierci Adama Morawskiego własność dworską w 1884 r. odziedziczyła jego córka hrabina Ewa vel Ewelina Morawska, która wyszła za mąż za Juliana Dunin Brzezińskiego, herbu Łabędź. Ich majątek w powiecie dębickim obejmował dobra Latoszyn z folwarkiem Świdnica oraz Gumniska Fox wraz budynkami, zakładami i fabrykami. Ewelina Duninowa Brzezińska 27 lutego 1904 roku udzieliła pełnomocnictwa starszemu synowi Zdzisławowi na sprzedaż jej dóbr w Latoszynie. Syn w jej imieniu 26 kwietnia 1904 roku sprzedał majątek Stanisławowi Gabrielowi Żeleńskiemu za cenę 239 000 koron, który kupił go z posagu żony Izabeli Madeyskiej h. Poraj.
Stanisław Gabriel Żeleński był krakowskim architektem i twórcą jednego z najważniejszych zakładów witrażowych w Polsce, który rozwijał rzemiosło artystyczne i współpracę z artystami.
Prowadzony przez niego „Krakowski Zakład Witrażów S.G. Żeleński” realizował liczne witraże w kościołach i budynkach publicznych. W jego rodzinie byli znani twórcy i artyści, m.in. brat Tadeusz Boy-Żeleński (poeta, satyryk, eseista) oraz matka Wanda Grabowska (pisarka) i ojciec Władysław Żeleński (kompozytor).
Żeleński majątek „Latoszyn” sprzedał po roku, wtedy też przeszedł w ręce rodziny Balków, ostatnich prywatnych właścicieli majątku. Najważniejszą postacią tego okresu był Roman Balko, prawnik i ziemianin, który około 1908 roku objął folwark i rozpoczął jego modernizację. Odnowił zabudowania, rozwinął gospodarstwo i wybudował nowy dwór. Majątek dobrze prosperował aż do wybuchu II wojny światowej.
Po wojnie jednak rodzina Balków została wywłaszczona w wyniku reformy rolnej. Ziemię rozparcelowano, a tereny podworskie przejęło państwo. Następnie przekazano je Zakładowi Remontowo-Budowlanemu, później przekształconemu w Przedsiębiorstwo Budownictwa Rolniczego. W tym czasie dawny majątek dworski został częściowo przebudowany, a sam dwór popadł w ruinę.
Po likwidacji PBR-olu w latach 90. XX wieku teren dawnego zespołu dworskiego kupiła firma Dexpol Edwarda Brzostowskiego. Podjęto próbę zagospodarowania obiektu, lecz inwestycji nie ukończono. W efekcie dawny zespół dworsko-parkowy nie odzyskał już swojej dawnej świetności, a do dziś najbardziej czytelną pamiątką po tej historii pozostaje niszczejący lamus.