Najstarsze pisemne wzmianki o walorach leczniczych latoszyńskich źródeł pochodzą z 1786 roku. W wydanym wówczas przewodniku „Geografia albo Dokładne opisanie królestw Galicyi i Lodomeryi” Ewerysta Andrzeja Kuropatnickiego wskazano, że Latoszyn, należący do rodziny Morskich, słynie z dobrych wód mineralnych, jednak nie posiada odpowiedniej infrastruktury uzdrowiskowej, mimo położenia przy ważnym trakcie z Wiednia do Lwowa.
Około 1850 roku, z inicjatywy właścicielki dóbr – hrabiny z rodu Morskich – powstał w Latoszynie niewielki zakład kąpielowo-zdrojowy. Jego infrastruktura obejmowała: zadaszone ujęcie źródła mineralnego, oparte na sześciu słupach, budynek łazienkowy z sześcioma gabinetami kąpielowymi, wyposażonymi w dziewięć wanien, sześć pomieszczeń mieszkalnych z dwiema kuchniami, budynek restauracyjny z salą balową, przedsionkiem i zapleczem kuchennym.
W latach działalności zakład przyjmował zarówno kuracjuszy przebywających na miejscu, jak i osoby dojeżdżające. W 1860 roku stacjonarnie leczyło się w Latoszynie 58 osób, około 200 osób korzystało z leczenia w formie dojazdowej, wykonano łącznie około 2000 kąpieli mineralnych.
W 1862 roku zakład został poddany ocenie przez specjalistę, który wskazał na istotne braki w zakresie nowoczesnej balneotechniki oraz niedostateczne ukierunkowanie na cele terapeutyczne. Zwrócono uwagę na błędy konstrukcyjne i organizacyjne ograniczające skuteczność leczenia. Wkrótce po tej ocenie dobra latoszyńskie, pozostające przez sześć pokoleń w rękach rodziny Morskich, zostały sprzedane w drodze przymusowej. Zmiana właściciela oraz brak stabilnych podstaw ekonomicznych doprowadziły do stopniowego zaniku działalności zakładu. W rezultacie uzdrowisko przestało funkcjonować, a jego infrastruktura została zlikwidowana.
